Lied van Martijn Kardol

Speciaal lied gemaakt door Martijn Kardol

Heeft u ook zo genoten van het optreden van het optreden van Martijn Kardol. onze Barneveldse singer'

/songwriter en nog meer???  Hij heeft speciaal vor ons festival een lied geschreven en dat kunt u hier lezen.

Al eeuwenlang kleurt het zand

Van het midden tot

aan de rand

In blanke, soms zongebruinde kleur

Zo zijn ze dat gewend

Tot in ieder volkssegment

Van koning tot zandkastelenbouwer

REFREIN:

In onze eigen zandverstuiving kennen wij elkaar

We weten wie de buren zijn

We weten wat er speelt

In onze eigen zandverstuiving helpen wij elkaar

We vegen onze stoepjes schoon

En praten met elkaar

Maar toen was daar de bakker

Hij lag al nachtenlang zo wakker

Hij kon de vraag naar taarten onderhand niet aan

Dus hij schreef een advertentie

Wie kan mij helpen ?

wie bakt zandtaart bij de vleet?

Hij kreeg nul op zijn rekest

Want in het zand daar was de rest

Alles behalve bakker

Op een dag kwam toch één brief

Uit een totaal ander gewest

Had Mohammed een brief naar hem geschreven

VANAF HIER PARLANDO:

En zo kon het dus gebeuren

Dat een zwarte korrel

op ’t zand was te bespeuren

Tussen alle blanke korrels op ’t zand

Liepen twee zwarte korrels hand in hand,

Want ja, Mohammed had zijn vrouw natuurlijk ook meegenomen

En ja, de witte korrels spraken schand

Want dit waren ze toch niet zo gewend

Dit kon toch niet zomaar? Wat deden die korrels hier?

Waarom greep niemand in? Waar bleef de politiek? Waarom stuurde niemand die korrels terug? Ze waren lui, ze aten anders, praatten anders, zaten soms een hele middag op hun schoongeveegde stoep. Om naar maar te zwijgen van hun kinderen; de tweedegeneratie zwarte zandkorrel; inbraken, overvallen op zandbanken, noem het maar op.

De sfeer werd grimmig op de zandvlakte; de eens zo rustige sfeer was verpest. De politiek benoemde in die tijd de allereerste probleemzandverstuiving. Voor en tegenstanders van de gastarbeider vielen rollend over elkaar heen; massa’s witte zandkorrels vertrokken uit de zandvlakte om ergens anders te gaan wonen. Deze tijd zou later de geschiedenisboeken ingaan als de “eerste grote zandstorm”. Deskundigen zijn het er nog steeds niet over eens; wie is nou schuldig aan de eerste grote zandstorm, daar ergens in de buurt van Kootwijk, was het de bakker, was het Mohammed, of waren het de witte zandkorrels, die vooruitgang en vernieuwingen maar eng vonden.

Het mooie aan een sage is dat de verteller altijd zijn eigen verhaal van de sage vertelt. En zo verandert het antwoord op deze vraag dus ook nog altijd; een schuldige aan de eerste grote zandstorm zal nooit worden aangewezen; wij doen het samen.